Momenteel schrijf ik mijn tweede boek over Yasir. Hij is een wisselaar en gaat samen met zijn vrienden Kyran en Layan op zoek naar Heer Dragomir. De super-slechterik!

Dit verhaal schrijf ik samen met mijn kinderen, Joost en Mathijs. Als ik het even niet meer weet, schiet hun fantasie eruit en roepen ze keihard: ‘Mam, ik heb een leuk idee voor je boek!’ Zo tof, want door hun maffe, leuke en spannende ideeën schrijf ik weer verder.

Je vraagt je misschien wel af wie is die lynx? Wel… hij is mijn grootste inspirator voor mijn boek!! Zou jij het niet supervet vinden om te kunnen veranderen in een dier? Nou ik wel! Ik ben verzot op alle katachtigen en deze lynx poseerde zo mooi voor mijn camera!

In welk dier zou jij nu willen veranderen?

 

 

Een tipje van de sluier…. 

Hoofdstuk 1

 Yasir kwam onder de bramenstruiken tevoorschijn en gleed bijna uit in de modder. Hij kon zich nog maar net staande houden. In zijn rechterhand had hij een valstrik van ijzerdraad vast. Hij mopperde in zichzelf en probeerde de jutezak die van zijn schouder was gegleden, vast te grijpen, maar hij greep mis. De jutezak was al op de grond gevallen. Per ongeluk stapte hij in het donker op het touw, dat om de zak heen zat, en gleed alsnog uit. Hij viel met zijn billen op de grond. Yasir vloekte en sloeg met zijn vuisten in de modder. Spatjes modder kwamen op zijn broek terecht, maar dat kon Yasir niets schelen. Het was gewoon niet zijn nacht. Hij had zijn handen opengehaald aan de scherpe randen van de valstrikken toen hij deze lospeuterde van de paaltjes die in de Knoest langs het wildspoor stonden. Het bloed stolde maar langzaam, omdat hij niet van ophouden wist. Hij moest en zou alle vallen vinden en meenemen. En nu lag hij dan toch in het donker op de grond. Elke nacht kwam hij naar de Knoest; de enzies konden op hem rekenen. In het spaarzame maanlicht telde hij het aantal valstrikken in de zak. Tien. Dat waren er vier minder dan twee dagen geleden. De IJzeren Orde controleerde elke dag de plaats van de vallen en legde nieuwe valstrikken neer langs het wildspoor. Als de soldaten de enzies hadden gevangen, smeten ze de tijgerachtige dieren op een kar en verbrandden hen buiten de stadsmuren van Incata.

Eigenlijk was het voor Yasir onbegonnen werk. Hij was in zijn eentje tegen wel honderd soldaten van de Orde. Als hij de helft van alle valstrikken zou weghalen, dan had hij een goede vangst. Bovendien, de IJzeren Orde maakte het hem steeds lastiger. Ze hing de valstrikken op moeilijk te bereiken plekken. Yasir zuchtte van vermoeidheid en viel bijna in slaap. Waarom hielp niemand hem? De wisselaars in Incata waren bang voor hun koningin. Elke lente begon de jacht op de enzies. Tijdens deze jacht waren heel veel alfamannetjes en vrouwtjes gestorven, eveneens hun kittens. Sinds mensenheugenis woonden de wisselaars verspreid over Kayama; hun landgebied, de Knoest, was onleefbaar geworden. Ze hielden zich koest in de stad en betaalden de hoge belastingen zonder in opstand te komen. Lady Ascania deed alles om de sabotage van Yasir tegen te gaan. Wie een enzie hielp, kreeg onmiddellijk de doodstraf. Ze had een beloning van 100.000 kronen uitgeloofd voor diegene die de dief zou aangeven. Yasir speelde met zijn amulet, die hij aan een touwtje om zijn hals droeg. Toen een wisselaar voor het eerst zijn amulet zag, schrok Yasir hevig van de gouden gloed in de ogen van de ander. Hij was direct naar huis gegaan en zag dezelfde gloed in zijn eigen ogen. Nu wist hij beter; zij behoorden tot dezelfde gemeenschap: de wisselaars. Mensen die konden veranderen in een enzie.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Name *