Let op: dit verhaal bevat volwassen thema’s en seksuele spanning. Geschikt voor lezers van 18 jaar en ouder.
Om te ontdekken welk vertelperspectief het beste bij jou past, helpt het om korte verhaaltjes te schrijven vanuit één lens. Onderstaand fragment gaat over Shaïda, een leerling-drakenrijder, en El Baghir, haar mentor. Het is geschreven in het ik-perspectief, waardoor je direct in Shaïda’s hoofd zit en haar gedachten, emoties en keuzes van dichtbij beleeft.
Het korte verhaal laat zien hoe het ik-perspectief de spanning, het innerlijk conflict en de wereld om Shaïda heen dicht bij de lezer brengt.
Schrijfopdracht
Kies een vertelperspectief om het verhaaltje te herschrijven.
Let op hoe de toon, afstand tot de lezer en spanning veranderen bij elk perspectief. Door te experimenteren voel je beter welk perspectief bij jouw schrijfstem en verhaal past.
Eigen weg
Ik maak de teugels vast aan de boomstam, maar mijn handen trillen licht. Niet van angst. Van herinnering. Van wat ik doe en wie ik wil worden. Mijn besluit staat vast.
Precies rond middernacht klop ik op de deur van de toren. Het is stil buiten en koud. Hier boven op de berg waait het, en de gure wind strijkt langs mijn nek. Haren slaan voor mijn ogen. Ik trek de capuchon over mijn hoofd. Stampend met mijn voeten wacht ik.
Het duurt lang voordat de magere bediende van El Baghir de deur opent.
“Nou, je nam je tijd,” zeg ik.
“Hier. Toegangskaart tot het labyrint. Win je niet, dan geen leerlingschap,” zegt Kareem.
Ik ben gewend aan zijn korte opdrachten, maar voordat ik echt vertrek wil ik El Baghir spreken.
“Waar is hij? Ik moet hem spreken.”
“Waarom?”
“Dat is iets tussen hem en mij.”
“Nee.”
Ik neem geen genoegen met een nee en voordat hij de deur dichtdoet, zet ik mijn voet ertussen, duw, en loop door.
“Hé, jij kan niet zomaar doorlopen! Ik heb strikte orders!”
“Kareem, laat haar maar,” hoor ik El Baghir roepen.
In zijn kamer staat hij met zijn rug naar me toe. Langzaam draait hij zich om. In het begin schrok ik van zijn gezicht. Nu allang niet meer. Het litteken is diep en loopt van zijn linkeroor dwars over zijn wang naar zijn mondhoek. Opengehaald door de nagel van zijn draak.
“Durf je niet meer? Kom je smeken om terug te mogen uit de wedstrijd?” Zijn lach klinkt schamper, maar diep onder de spot zie ik een glinstering van warmte.
“Ik ben niet bang voor draken en een labyrint. Ik haal het wel, en of je me nu accepteert als leerling of niet. Een drakenrijder word ik toch.”
Ik knoop mijn mantel los, sla hem open en vis uit de binnenzak een in oud leer gebonden boekje.
“Je hebt het!”
“Natuurlijk. Daarvoor huur je mij in.” Ik weeg het boekje in mijn hand. Het kostte me geen moeite om het te stelen. Mijn vaders bibliotheek is voor mij elk uur van de dag toegankelijk. Maar dat vertel ik El Baghir niet. Hij hoeft niet alles te weten.
“Geef.” Hij steekt zijn hand uit.
“Nee. Waarom zou ik? Voor niets gaat de zon op.”
El Baghir wendt zich van me af en kijkt in het vuur van de haard. Zijn brede rug is imposant, zijn mantel past precies over zijn schouders. Zijn lange haar ligt in een rommeltje over zijn rug. Een keer hebben we elkaar verleid. Ineens voel ik de herinnering: die ene nacht. Het zachte kussen, de warmte… Mijn hart huppelt even, maar mijn verstand grijpt in.
“Ik kan blijven… maar dat doe ik niet.”
“Hou erover op. Het was voor één keer en niet meer. Dat hadden we afgesproken. Geef het, dan kun je gaan.”
“Jij denkt er vaak aan terug, hoor ik?” Ik kan het niet laten. Zijn spot was een masker voor wat hij werkelijk voelt. Voor mij.
“Shaïda! Ga!” Hij rukt het boekje uit mijn handen en duwt me zijn kamer uit.
De voordeur knalt achter me dicht. Het regent inmiddels als ik bij mijn paard sta. Ik haal de teugels los, zet mijn voet door de beugel en trek mezelf in het zadel. Geef het teken te vertrekken.
Door het open raam hoor ik zijn vloeken.
“Shaïda!”
Ik span mijn paard en voel het regenwater langs mijn gezicht. Voor deze ene keer ben ik hem te slim af, maar ergens achter me klinkt zijn naam, nog lang niet vergeten.