Over de illusie van tijd moeten vinden
Tijd is een vreemd fenomeen. Je spreekt erover alsof het iets is dat je kan bezitten, kan verliezen of kan ‘vinden’. Je zegt voortdurend tegen jezelf: “Ik zou wel willen schrijven, maar ik heb er simpelweg de tijd niet voor.”
Maar als je heel eerlijk in de spiegel kijkt, wie houd je dan eigenlijk voor de gek?
Het blok aan je been
Tijd is tijd. Het is een constante, een tikkend ritme dat voor iedereen hetzelfde is. En toch voelt het vaak als een loodzwaar blok aan je been. Dat gebeurt op het moment dat je gaat wachten. Wachten op het perfecte moment. Wachten tot de kinderen de deur uit zijn. Wachten tot je inbox leeg is. Of wachten tot de inspiratie als een donderslag bij heldere hemel inslaat.
Terwijl je wacht, glipt de essentie van de betekenis van het schrijven door je vingers. Je verliest creativiteit en plezier door uit te stellen en niets te doen. Het is verloren tijd. Elke keer dat je niet schrijft, verstoft het manuscript en op den duur verliest het haar vlam.
Dagen worden weken, weken worden maanden. Voor je het in de gaten hebt, wordt het schrijven jouw boek een voornemen bij het begin van een nieuw jaar.
Wat doe jij met die voornemens?
De 24-uurs paradox
Laten we de feiten eens nuchter bekijken. Er is tijd. 24 uur per dag. Voor iedereen. Dat is 1.440 minuten, elke dag opnieuw. Een enorme zee aan ruimte! Wat doe jij met die tijd?
Je vult deze uren vaak met ‘moetjes’, met verplichtingen en met de verwachtingen van anderen. Je rent jezelf voorbij in een ratrace die je zelf hebben gecreëerd. Werk slokt je gedachten op waardoor je hoofd vol zit. Concentratie en energie lekken weg.
Maar wees eens eerlijk: hoe vaak verspil je die kostbare minuten aan zaken die er eigenlijk niet toe doen? Aan piekeren over wanneer je toch weer eens tijd vindt?
Stel je zelf eens deze vraag: welke prioriteit geef jij aan jouw verhaal. Durf jij ja te zeggen tegen je manuscript? Of blijf je ja zeggen tegen de buurvrouw, je baas of die eindeloze stroom notificaties op je telefoon?
Versnipper de to-do lijstjes
Echte moed in het schrijverschap zit hem niet alleen in het bedenken van een spannend plot of diepgaande personages. Het zit hem in de bereidheid om alles opzij te zetten.
Het voornemen serieus te nemen.
Durf jij je to-do lijstjes te versnipperen? Die lijstjes zijn vaak niets anders dan een muur die je optrekt tussen jezelf en jouw creativiteit. Ze geven je een vals gevoel van productiviteit, terwijl de ‘Vlam van de Schrijver’ langzaam dooft onder een stapel mails.
Schrijven is een daad van verzet. Het is een keuze voor jezelf. Wanneer je besluit om die vrije tijd anders in te delen, gebeurt er iets magisch. Je stapt uit de overlevingsmodus en stapt in de schrijversbubbel. Schrijven aan het fantasyvehaal is een noodzaak voor je schrijversziel. Door te schrijven breng jij leven in de brouwerij in een doodgelopen manuscript.
Tijd is niet iets dat naar je toe komt; tijd is er al. Het wacht juist geduldig op jóú. Het wacht tot jij het besluit neemt dat het nú het moment is om te beginnen. Niet morgen, niet als de was gedaan is, maar nu.
De beloning: Rust en ontmoetingen
Schrijven geeft jou energie! Het creëert een unieke rust in je hoofd die je nergens anders vindt. In die fantasiewereld vallen de verplichtingen van de realiteit weg. Je ontmoet helden en boeven die je spiegels voorhouden en je de weg wijzen naar je eigen kracht.
Deze ontmoetingen op papier zijn vaak levensechter dan de vluchtige contacten bij de koffieautomaat. Ze maken van jou een schrijver. Niet het feit dat je een boek hebt gepubliceerd, maar het proces van het schrijven zelf transformeert je. Het is een vluchtheuvel om bij thuis te komen. Een veilige plek midden in de chaos van het dagelijks bestaan.
De keuze is aan jou
Blijven zeggen “ik heb geen tijd” is een groot obstakel, het stokt het creatieproces dat schrijven is. Het is zonde van jouw talent en zonde van jouw tijd. Want die tijd is er altijd, stil en onveranderlijk op de achtergrond. Het enige dat ontbreekt, is jouw besluit.
Jij en jouw verhaal hebben recht op tijd. Niet een klein restje aan het einde van een vermoeiende dag, maar een ‘beetje boel’. Een bloktijd waarin je onbereikbaar bent voor de rest van de wereld, zodat je eindelijk bereikbaar wordt voor je eigen inspiratie.
Wie houdt wie nu voor de gek? De klok tikt door, ongeacht wat jij doet. De vraag is simpel: Blijf je kijken naar de wijzers die ronddraaien, of pak je de pen op en begin je met bouwen aan die wereld die staat?
Welke keuze maak jij vandaag? Want onthoud: De Vlam van de Schrijver brandt al-tijd. Het enige wat zij nodig heeft, is de ruimte die jij haar durft te geven.