Ontdek de parallel tussen wielrennen in Snowdonia en het schrijven van de Young Adult serie De Wisselaars. Over doorzettingsvermogen, plotgaten en magische inspiratie.
Wielrennen in Snowdonia
Snowdonia was prachtig en steil. Niet een beetje steil; ik reed tegen een muur op. Ik trapte door, schakelde naar een lichter verzet; ik trok aan mijn stuur, ging staan, en trapte elk rondje opnieuw. Op het steilste stuk moest ik toch stoppen. Ik kon niet meer, mijn benen trilden; hijgend hing ik over mijn stuur. Door uit te blazen en een nieuwe hap lucht te nemen, probeerde ik mijn ademhaling onder controle te krijgen. Het bonken van mijn hart werd minder wat mij geruststelde.
Ik spiekte over de rand van mijn zonnebril en zag het kruispunt. Daar kon ik naar links een minder steile route nemen. Maar ik wilde per se dezelfde route fietsen als zij. Short cuts waren voor watjes.
Terwijl ik weer op ademkwam, hoorde ik in de verte een vrouw zingen. Helder en zuiver in haar eigen taal, de melodie greep me naar mijn strot. Ik sloot mijn ogen en begon te huilen. Alles kwam eruit: mijn hartproblemen, de angsthaas van Alex.
Toen ze was opgehouden, veegde ik de tranen van mijn wangen. De huilbui had me goed gedaan. In de stilte die volgde, ontspande ik en mijn hart sloeg het eigen ritme. Ik besloot om omhoog te lopen. Toen de weg minder steil werd, stapte ik op. Eerst staand om een vaartje te krijgen. Weer zitten, draaien, door de bocht. Zweet overal, verzuring in mijn benen. Bij het kruispunt sloeg ik links de weg in. Dan maar een watje.
Ik keek vooruit en zag Jeroen en Noah bij het rode vlaggetje staan: nog één kilometer pijn lijden. De jongens renden schreeuwend met mij mee, ik begon te lachen. Boven op de top wachtte Alex lachend met een bos bloemen in zijn handen.
Creatief fantasy schrijven
Het ontstaan van fantasy jeugdboek (deel 1) naar een young adult (deel 2) naar een new adult (deel 3). Ik begon met een eenvoudig idee voor De Wisselaars, maar ergens onderweg werd het een web van verhaallijnen waar ik zelf haast in verdwaalde.
De inspiratie achter De Wisselaars: van de huiskat tot high fantasy-epos.
Hoe het begon…
Het idee voor een jeugdboek fantasy ontstond uit mijn liefde voor katachtigen in het wild en mijn eigen huiskat. Toen ik aan het manuscript werkte, woonde zijn broer nog bij ons (Tommy is overleden). Ze hadden een hechte band en speelden eindeloos samen. Ze konden zeker ook vechten en stoeien; de trap was hun eigen TT van Assen. Een vreemde kat in de tuin was de gezamenlijke vijand. Hun staart fungeerde als het ultieme communicatiesysteem.
Ik observeerde ze voortdurend en tijdens dat observeren draaide mijn fantasie overuren. In een vakantiehuisje in Denemarken verzon ik de enzie en de enziestrijder. Zwarte panters met gouden sterren in hun ogen. Een enziestrijder met enziezintuigen en de fysieke kracht van een panter, deels geïnspireerd door Legolas uit The Hobbit. Vervolgens ging ik aan de haal met het concept gedaantewisselaars: twee zielen en tanee als magische bron. De mens en de kat, samen één en toch allebei een eigen identiteit.
Het ondoordringbare web
Het web van het plot werd ondoordringbaar. Menigmaal heb ik elementen geschrapt en toch weer teruggehaald. Ik kon Tamak en Nadur, de enzies, niet schrappen; dan verloren Kyran en Layan hun identiteit. Yasir zonder speciale enziekrachten was slechts een gewone soldaat geweest.
Goodbye fantasy! Hallo saai boek!
Het schrijfproces De Wisselaars – deel 2 – young adult
Eind 2023 kwam het keerpunt. Ik had een enorm plotgat gecreëerd in deel 2: De Wisselaars – De Zwarte Vonk, een typische young adult.
De opdracht aan mezelf werd: niet langer puur op de creatieve flow schrijven, maar vasthouden aan de verhaalstructuur.
De alchemist ging aan het werk!
Aan de hand van een duidelijke structuur en eigen schema’s hield ik overzicht over het plot en de ontwikkeling van mijn personages. Hierdoor beteugelde ik het spook van de infodump. Geen dag spijt gehad! Ik vond het te belangrijk om mijn unieke verhaal te schrijven. Ook als dat betekende dat ik de grenzen van het genre opzocht en jou als lezer uitdaagde om je hoofd en hart erbij te houden.
Schrijfproces van De Wisselaars deel 3: New Adult Fantasy.
Ik schrijf, ik leef. Met hen. De personages voelen als mijn kinderen die ik voor geen goud kan missen. Ze gingen zelfs mee op vakantie vorige week. Ik heb daar hooguit één middag kunnen schrijven, maar guess what?! Ik liet een spoor achter: de lege koffiekopjes en ontbijtbordjes liet ik voor wat ze waren.
Ik kan niet anders. Ik moet schrijven. Ik heb de tijd geclaimd om meters te maken. Het schiet op; eind dit jaar is een realistisch doel. Geen stress, want het schrijfproces heeft zo zijn eigen uitdagingen. Wat wel weer handig is: straks bij het afwassen krijg ik vast nieuwe inspiratie. Dan ga ik direct terug naar mijn bureau en schrijf ik verder.
Mijn mannen hebben de racefiets. Ik heb mijn verhalen.
Mooie deal, zeg ik.