Veel leesplezier. Ga op reis met Kjell en Emily. Of maak het verhaal af!
Kjell liep de houten trap af naar beneden. Hij stond in het halletje van zijn ouderlijk huis. In de hoek was de kater druk aan het graven in de kattenbak; het stonk naar zijn uitwerpselen. Maar de jongen had geen oog voor de zwart-witte kater. Op de mat voor de deur lag een witte envelop, zo eentje die je koopt bij de HEMA. Instinctief voelde hij dat die brief voor hem was.
Op school hadden zijn vrienden ook een brief gehad. Niemand sprak over de inhoud, omdat dat niet mocht van de briefschrijver. Er stond zo’n beetje de doodstraf op. De toon was gezet. Alles draaide om een speciale datum en plaats. Nieuwsgierig draaide Kjell de envelop om. Op de voorkant las hij inderdaad zijn naam. Hij grinnikte; iemand had de letters uit een tijdschrift geknipt en op de envelop geplakt. Een beetje amateuristisch en erg voorspelbaar. De roddel op school ging dat de leraar maatschappijleer een spel had verzonnen, net als Wie is de Mol. Kjell was erg nuchter en geloofde er geen seconde van. Hij scheurde de envelop open en haalde de brief eruit. Ook nu had de briefschrijver de cijfers en letters erop geplakt: “Kom 17 december om 16:10 uur naar de ingang van het bos aan het Wanderopad.”
Kjell gooide de brief op de tafel en zette een kop koffie met het Senseo-apparaat dat op het aanrecht stond. Vervolgens ging hij aan tafel zitten en keek steels naar de brief. Maakten zijn vrienden zich hier nou druk om? Of hadden zij een heel andere brief gehad? Had Emily gelijk en was er een soort spel begonnen? Kjell keek zelf het liefst naar documentaires en films, dus die hele hype ging aan hem voorbij.
Terwijl hij een slok van zijn koffie nam, schoof de brief zijn kant op. Hij verslikte zich. De hete koffie drupte op zijn hand. Op datzelfde moment bromde zijn mobieltje. Hij viste het uit zijn broekzak. Emily. Hij zuchtte even diep en scrolde over het scherm met zijn duim.
“Hey schatje, alles goed?”
“Hou op, zo noem je me nooit. Ik ben je schatje niet,” mopperde Emily.
“Ik noemde je geen schatje.” Wat? Had hij nou echt schatje gezegd?
“Ik heb een brief gehad en ik mag er alleen met jou over praten. Dus ik kom naar je toe. En hoor eens, ik ben niet je schatje.”
“Ja, ja. Sorry. Ik zie je zo wel.”
Het mysterieuze spel begint
De brief bewoog op de tafel heen en weer en vroeg duidelijk om zijn aandacht. De jongen hoefde de brief niet eens op te pakken om hem te kunnen lezen; een stem las de boodschap hardop voor. Kjell rilde en voelde zich verre van op zijn gemak. De tekst was gewijzigd en luidde: “Jij praat niet met Emily over de inhoud van de brief. Als jij je niet kunt houden aan deze simpele opdracht, ben ik genoodzaakt tot het nemen van maatregelen.” De stem hield abrupt op. Kjell hoorde een schelle fluittoon achterblijven in zijn oren. Wat bedoelde die achterlijke bromstem met maatregelen?
Veel tijd om erover na te denken had hij niet, omdat Emily via de achterdeur het huis binnenkwam. In haar hand hield ze haar brief vast. Haar blik schoot onrustig heen en weer en ze trilde een beetje. Eigenlijk wilde hij haar meteen naar zich toe trekken, maar hij weerstond de neiging. Wat gebeurde er met hem? Hij en Emily waren eerder broer en zus dan een setje. Bovendien viel hij helemaal niet op van die magere sprieten. Elke stap dichterbij zou haar alleen maar meer van streek maken, en dat was het laatste waar hij op zat te wachten.
“Wat zegt-ie?” vroeg hij. Emily ging aan tafel zitten en zag de witte envelop liggen.
“Je hebt ook een brief gehad,” zei ze zacht. “Maar je mag er niks over zeggen. Dit is raar.” “Wat?”
“Nou, alle jongens mogen er niks over zeggen. De meisjes krijgen een naam door van een jongen en mogen het alleen aan hem vertellen.”
“Hoe weet je dat?”
“Gewoon. Is het je niet opgevallen? Alle meiden maken ineens afspraakjes.”
“Dan ben ik benieuwd wat er in die brief van jou staat,” zei Kjell en onderdrukte de neiging om te knipogen. Wat gebeurde er met hem? Hij knipoogde nooit naar haar!
Onmiddellijk smeulde de brief; het papier begon te roken. Emily gilde geschrokken. Kjell gooide de brief op de stenen vloer en wilde het vuur uittrappen. Het vuur doofde uit zichzelf; het papier was niet eens verbrand. Kjell schudde zijn hoofd, raapte de brief op en legde hem terug op tafel. In een oogwenk verdween de tekst. Ze hadden het allebei gezien en keken elkaar aan. Dit was bizar. Te bizar.
“Wat drinken?” vroeg Kjell. Emily schudde haar hoofd.
“Ik moet 17 december naar het Wanderopad om vijf voor vier. En jij moet mee.”
Kjell wilde het uitschreeuwen, maar hij beet op zijn lip en voelde de hitte naar zijn gezicht stijgen. Emily zei geen woord meer, legde even haar hand op zijn schouder en liet hem toen alleen.
Het geheim van het Wanderopad
De week kroop voorbij. Gelukkig moest Kjell nog allerlei opdrachten uitvoeren voor diverse vakken, anders had hij zijn mond waarschijnlijk toch voorbijgepraat. Kjell keek telkens bij de post of er een nieuwe brief was bezorgd. Zijn beste vriend had er alweer drie gekregen. Hij snapte niets van het hele spelletje en het liefst deed hij helemaal niet mee, maar hij kon niet anders. De spanning steeg per dag. Emily had juist wel een brief gehad met een strikte opdracht: zij moest om vier uur vertrekken en Kjell tien minuten later. Als ze zich niet aan de instructies hielden, was hun leven in gevaar.
Eindelijk was het 17 december. Ze hadden tegen hun ouders gezegd dat ze die avond over de kerstmarkt wilden struinen. Geen van de families had bezwaar; hun contact werd juist gestimuleerd. Kjells moeder had veelbetekenend geglimlacht; hij had haar maar in die waan gelaten.
Die middag stopte hij zijn mobieltje in zijn broekzak. Voor de zekerheid nam hij zijn portemonnee mee. Bij het weggaan kroelde hij de kater over zijn kop, pakte zijn fiets uit de schuur en fietste achter Emily aan naar het Wanderopad. Daar zette hij zijn fiets tegen een boom op slot en zocht naar Emily. Ze was in geen velden of wegen te vinden. Kjell begon zich zorgen te maken. Hij had haar toch al die tijd gezien? Haar felrode jas was niet te missen.
“Hey Kjell, ik ben hier!” riep Emily ineens. “Moet je kijken. Dit schuurtje staat hier toch nooit?” Kjell schudde zijn hoofd en raakte met een vingertop het hout aan. Er gebeurde niets.
“Heb je de anderen gezien?” vroeg hij.
“Nee, we zijn alleen. Wat moeten we nu doen?”
“Geen idee. Een aanwijzing zoeken. Zo gaat het ook bij Wie is de Mol, toch?”
Emily wilde antwoord geven, maar de schuurdeur vloog open. Er verscheen een man in een leren jas. Hij wenkte Kjell en Emily met zijn magere hand dat ze binnen moesten komen. Emily wilde naar voren stappen, maar Kjell trok haar resoluut terug.
“Ben je helemaal belazerd? Je kent die vent niet!”
De man begon opnieuw te zwaaien, deze keer dwingender. Zijn stem had een metaalachtige klank toen hij sprak: “Zijne Hoogheid wacht op u. Weigeren binnen te komen is uiterst onbeleefd.”
“Je dacht toch zeker niet…” Kjell deed een stap achteruit en moest zijn hand voor zijn ogen houden. De man scheen met een felle zaklamp recht in zijn gezicht, terwijl hij Emily aan haar arm naar binnen trok. Ze had geen tijd om tegen te stribbelen; ze struikelde over haar eigen voeten en viel hard op de grond van de schuur. Ze probeerde overeind te krabbelen, maar een zware laars duwde haar direct weer tegen de grond.
Kjell hoorde Emily krijsen. Hij kon niet anders. Hij stapte de schuur in, en onmiddellijk sloeg de deur achter hem dicht.