Ik schrijf, ik leef: Mijn missie als YA Fantasy-schrijver
Als ik niet kan schrijven, dan zorg ik ervoor dat ik het wel kan. Ik plan tijd. Ik begin. Niets kan mij ervan afhouden, omdat het schrijven van fantasyverhalen mij voldoening geeft. Het is de plek waar ik mijn belangrijkste boodschap kwijt kan: dat je mag zijn wie je bent.
Ik schrijf YA (Young Adult), en dat is een bewuste keuze. Juist in die levensfase is inclusiviteit cruciaal. Elke tiener en jongvolwassene verdient het om zichzelf te herkennen in de held van mijn verhalen. Mijn boeken zijn vermakelijk, maar altijd betekenisvol.
Als alchemist ga ik aan het werk in mijn schrijfproces. Het resultaat? Hieronder lees je twee fragmenten uit mijn worldbuilding. Soms is het gewoon spannend, soms biedt het net dat beetje meer.
Robijn: Eén ziel, twee werelden in mijn fantasy-verhaal
Onderstaand zie je twee fragmenten van hetzelfde personage, Robijn, in twee verschillende stijlen. Waar de een de sfeer en de spanning neerzet, focust de ander direct op de menselijke verbinding en inclusiviteit in fantasy.
- Robijn en de draak: Spanning en Magie
Bij de grens met de stadspoort steeg hij af en sloot aan in de rij. Met de leidsels in de hand schuifelde hij naar voren, de capuchon diep over zijn hoofd. Robijn deed niets raars; dat deed iedereen. Bovendien was het niet bepaald warm. Om hem heen gonsde het. De sfeer was geladen, alsof er elk moment een schot kon lossen.
Hij voelde het aan zijn lijf: het tintelde. De elfenmagie zette aan en zorgde ervoor dat hij scherper zag, hoorde, rook, voelde en proefde. Deze keer deed hij niets om de magiestroom te stoppen; hij liet het toe. Achter de muur klonken galopperende paarden. Angstig gehinnik. Een harde stem. Een scheldwoord.
Robijn wist het al: zijn voorspellende gave speelde geen spelletjes. Het aanzetten van zijn zintuigen was een seintje geweest. Daar, hoog boven de wolken, zweefde de draak. De vleugels volledig uitgeslagen. Klapwiekend, zonder een directe dreiging te vormen, scheerde hij over de stad. Robijn volgde hem met zijn blik en niet voor het eerst wilde hij dat hij dat ook kon. Net als een adelaar, maar dan met meer kracht, meer macht. Want dat was het: de machtige draak boezemde angst in. Bij het volk, en bij de Heer Radacam.
- Robijn en de tovenaar: Menselijke verbinding en diversiteit
Zonder op haar woorden te reageren, volgde Robijn haar de bergpas af. Ze liepen ruim een uur zwijgend naar beneden. Af en toe keek Tolora naar haar met een blik die Robijn moeilijk kon plaatsen. Was ze nu gewoon aardig? Of hield ze haar met die indringende blik onder controle?
“Je moet niet alles geloven wat ze over me zeggen,” zei Tolora ineens. Robijn werd knalrood.
“Sorry, ik kan er niets aan doen. Ik las je gedachten.”
“Waarom doe je dat?”
“Het gebeurde voordat ik er erg in had.” Tolora’s stem klonk zacht, verontschuldigend. Ze haalde onhandig haar schouders op; ze bloosde een beetje, zag Robijn.
Robijn knikte maar. Ze had met haar te doen. De reputatie van Tolora als gewelddadige tovenares was schromelijk overdreven. Bovendien was ze prachtig om te zien.
Op het moment dat Robijn wilde verder lopen, voelde ze haar bloed harder door haar aderen stromen. Robijn hijgde, struikelde over haar eigen voeten en viel achterover.
Wat was dat voor geluid? Hoorde ze nu een draak blazen?
Tolora ving haar op voordat ze de bosgrond raakte. Robijn leunde tegen haar borst en legde haar hand op de arm van Tolora. Die hield haar langer vast dan nodig. Door haar mantel heen voelde Robijn haar hartslag bonken: ook een tovenares was van vlees en bloed. Robijn glimlachte en draaide zich in de omhelzing om. Haar mond zocht die van Tolora, die niet aarzelde. Robijn wurmde haar handen onder het lange gewaad en zei: “Moet je altijd zo’n jurk aan?”