Ken je dat? Je doet heel hard je best om jouw fantasy manuscript te schrijven en het loopt op niets uit? Net als die muur waar ik tegenop moest fietsen.
De overeenkomst tussen wielrennen en schrijven van een fantasy manuscript zit hem vaak in het proces van volhouden en de confrontatie met jezelf.
Het auteurschap is een eenzaam bestaan, want de creatieve ideeën komen allemaal uit jou. Jouw fantasie is de bron van waaruit je jouw ideeën haalt. De twijfel dat de bron droogstaat, heeft elke schrijver weleens meegemaakt. Het voortdurend “aan” staan en in een flow proberen te blijven kan je parten spelen als je vastloopt. Die [steile muur in Snowdonia] staat symbool voor het schrijfproces.
Ik gebruik deze drie invalshoeken om het je te laten zien:
- De muur: een writer’s block vs. de steile helling
Net als de steile hellingen in Snowdonia, kom je bij het schrijven soms een punt tegen waar je simpelweg niet verder kunt. Personages blijven vlak en krijgen geen verse input meer. Of je creëert veel te veel waardoor hun functionaliteit onduidelijk wordt. De motivatie ontbreekt je door de berg aan herschrijfwerk. Je moet schrappen om de kern van je fantasyverhaal weer te vinden. De moed om dan toch door te gaan… het kan veel van je doorzettingsvermogen vragen.
Soms moet je gewoon vermoeid afstappen. Niet omdat je opgeeft, maar omdat je even stil moet staan om te luisteren naar jezelf (zoals naar de zingende vrouw in het verhaaltje). In het schrijfproces is dat het moment dat je de laptop dichtslaat, een wandeling maakt en toegeeft dat het even niet gaat.
Vooral dat toegeven is de grootste uitdaging. Want wat nu als die pauze niet “even” duurt, maar een half jaar? De tijd gaat snel en voor je het weet, nemen negatieve gedachten over jouw schrijfsels de overhand. De ene schrijver vervalt in zwijgen en de ander treft een writer’s block dat aanvoelt als de Keuterberg in Zuid-Limburg. Onneembaar dus. Niet te bedwingen.
Welke les kun je hieruit leren?
Dat een watje zijn, zelfzorg is. Stoppen, luisteren naar jezelf en zeggen: “nu is het genoeg” is geen bakzeil halen. Soms vraagt het schrijfproces om een andere route. Die andere route kan een pauze zijn, maar ook teruggaan naar de tekentafel en jouw wereldopbouw onder de loep nemen. Waar is het plot te ingewikkeld? Hoe zit het met de infodump?
Als je de top wilt halen (lees: een afgerond manuscript), is het accepteren van een periode niet schrijven of een andere route kiezen bittere noodzaak.
- Cadans en ritme in een fantasyverhaal
Kijk, wielrennen is schakelen, staand fietsen, afzien, weer die berg op. Een heerlijke afdaling om de beenspieren uit te schudden. Genieten van het uitzicht op de top. Ik was geen topwielrenner. Ik fietste voor de lol. De kick van het afzien was mijn motivatie.
Schrijven is ook afzien, want het kan verslavende vormen aannemen. Inspiratie en de fantasie zijn de dopamine. Als je er eenmaal van hebt geproefd… dan verlang je naar meer. 24/7 zonder tussenstops schiet je naar de een volgende plottwist.
Vooral als het plot in de storm van de flow zich ontwikkelt. Dan schrijf je zo organisch dat elke zin klopt. Elk stopwoordje vermijd je soepel door terug te schakelen en te schrappen. En soms… dan trap je in elke valkuil. Met oog- en oorkleppen op heb je doorgeschreven. Je was niet meer waakzaam en vergat de verhaalstructuur. Je hebt te veel zijpaden geschreven en dan moet je schrappen en herschrijven. Jouw fantasie was dat ene leuke omweggetje waardoor je net te ver bent doorgefietst. (dat overkwam mij toch vaak!)
Mijn les voor het schrijven van een fantasyverhaal?
Volg je eigen hartslag en de hartslag van de personages. Samen schrijf je bergop en sla je op tijd af. Forceren om maar te schrijven heeft niet veel zin. In de cadans van de flow voel je hoe jij schrijft. Door je eigen ritme te vinden, houd je het vol tot de laatste kilometer.
- De kwetsbaarheid als brandstof voor jouw manuscript
Ik heb overal in Frankrijk gefietst met de hete zon in mijn nek. Hangend over de rand van een fontein om te drinken. Dat afzien en opnieuw beginnen is kwetsbaar durven zijn. Ik heb heel vaak gedacht: waarom doe ik dit? Toch ging ik altijd door, want ja, teruglopen naar de camping was nóg verder.
Personages worden mensen als ze kwetsbaar zijn. Juist in het fantasy genre mag je onze werkelijkheid mee laten bewegen. Inclusie en diversiteit zijn een vast onderdeel van mijn verhalen. Mijn persoonlijke ervaringen geven personages een smoel. Het verdriet dat zij voelen bij het overlijden van een dierbare laat de lezer huilen. Juist omdat het echt is en geen trucje.
De kracht van het auteurschap is het karakter begrijpen en doorvoelen, om hen dan tot echte mensen te scheppen. Dat lukt als jij de rauwe werkelijkheid durft neer te schrijven.
De finish
Een boek is af als jij hiertoe besluit. Niet wanneer jij alles volgens de schrijfregels hebt gedaan. Vastlopen. Opnieuw beginnen. Schrappen en herschrijven. Plannen en structuren. Of je nu de architect bent van jouw wereld. Of je gaat mee met een ballonvaart om jouw wereld te ontdekken. Of je bent, net als ik de alchemist.. Je haalt de finish slechts op jouw manier.
We komen allemaal vroeg of laat die steile helling tegen en hebben windje mee.
Mijn schrijftip: wees je eigen gids.