In het blog Blijven schrijven zonder lezers ging ik in op de zakelijke realiteit van het auteurschap. In dit blog richt ik me op de persoonlijke drive: de hobbels en obstakels die we blijven vasthouden, simpelweg omdat het een gewoonte is.
Waarom blijf je schrijven, ook als het tegenzit?
Denken in falen kan een gewoonte zijn. Het is een manier om jezelf in te dekken voor tegenvallers: dan ligt het maar vast en hoef je je niet druk te maken over eventueel succes.
Stel je eens voor: je boek wordt een succes.
“Nee, dat kan niet. Ik doe het vast fout.”
Het zoeken op internet naar antwoorden op de vraag “Hoe schrijf ik een boek?” leidt alleen maar tot meer en diverse adviezen. Hoe dieper je graaft, hoe meer je tegenkomt dat je gevoel van falen bevestigt. Je brein zoekt feiten die je gevoel ondersteunen. Andere fantasy-auteurs doen het per definitie beter dan jij.
Mijn moeder zei ooit: “Men lijdt het meest door het lijden dat men vreest.”
Wat is er in jou dat ervoor zorgt dat je blijft schrijven? Heb jij ook die vrees? Blijven schrijven, ook als het tegenzit, is de realiteit van alledag.
Het smoezenboek
Niet beginnen aan het schrijven van jouw fantasyverhaal start met smoesjes. Ze lijken onschuldig op korte termijn, maar hoe langer je ze gebruikt, hoe lastiger het wordt om de draad weer op te pakken.
Herkenbare obstakels op een rijtje:
- Geen tijd
- Geen zin
- Geen energie
- Geen concentratie
- Geen inspiratie
- Geen creatieve flow
- Geen vertrouwen
Laten we ze ontleden zonder dat het klinkt alsof je bij Freud op de sofa ligt:
- Geen tijd → plan tijd in, ook al is het klein.
- Geen zin → creëer motivatie: waarom begon je met schrijven?
- Geen energie → neem pauzes en zorg voor herstelmomenten.
- Geen concentratie → doe een ontspanningsoefening of wandel even.
- Geen inspiratie → bekijk je ideeënlijst, of schrijf iets kleins om de flow terug te krijgen.
- Geen creatieve flow → begin aan een kort verhaal of een scène die je aanspreekt.
- Geen vertrouwen → stap in je schrijfbubbel en besef: je kunt altijd opnieuw beginnen.
Deze feiten vertaalt je brein naar je hart. In je hart wroet dat ongemakkelijke gevoel van geen voortgang maken. Je gaat je misschien schuldig voelen, maar je blijft de prioriteit elders leggen. Voor de een is dat het werk dat aandacht vraagt, voor de ander de zorg voor kinderen. Hoe dan ook: je stelt uit.
Met het uitstellen groeit het ongemakkelijke gevoel:
👇 Spijt druk je weg
👇 Prioriteit gaat naar werk of zorg
👇 Een keer beginnen wordt niks
👇 “Zie-je-wel-het-lukt-toch-niet”-gedachten
👇 Het ongemakkelijke gevoel voedt het gevoel van afwijzing
Je wilt schrijven, maar door te piekeren kom je in een neerwaartse spiraal en stel je uit.
Het nooit goed doen
Onder het smoezenboek kan een gevoel van falen zitten. En dan komen we bij mentale gezondheid: angst voor afwijzing, angst het fout te doen.
Voor de een verdwijnt die angst zodra de deur van de schrijversbubbel sluit. Voor de ander stopt de negatieve gedachtentrein nooit en reist mee in de bubbel.
Heb jij last van de prestatiemeetlat?
Perfectionisme dat je bij elk nieuw hoofdstuk doet twijfelen of je nog op de goede weg bent?
Wat als het stemmetje in je hoofd je grootste bondgenoot is? Je hoeft je innerlijke criticus niet te bestrijden. Je mag haar leren begrijpen.
De innerlijke criticus als beschermingsmechanisme
Hier gaat het vaak mis bij schrijvers: we zien onze innerlijke criticus als een vijand, terwijl het vaak een beschermingsmechanisme is. Ze probeert je te beschermen tegen kritiek van buitenaf.
“Zal mijn boek wel gelezen worden?”
Stop met vechten tegen die stem. Begrip en mededogen werken beter dan piekeren. Piekergedachten houden je tegen in de stappen die nodig zijn om je manuscript om te zetten in een boek.
Richt je op wat wél lukt: elk idee over wereldopbouw, elke scène, elk hoofdstuk dat je schrijft, is een stap vooruit.
Samenwerken met jezelf
Hoe doe je dat concreet?
Door het om te draaien: wat heeft de criticaster jou eigenlijk te vertellen? Op zo’n manier wordt jouw criticaster jouw samenwerkingspartner tijdens het schrijven.
Jij zit zelf achter het stuur van de gedachten-bus en jij bepaalt zelf of je bij élke halte stopt. Sta je bij elke gedachte stil of zeg je gewoon tegen jezelf: “het is maar een gedachte. Ik hoef hier niets mee.”
Er komt ruimte in je hoofd voor flow, creativiteit en rust.
Wat er dan gebeurt:
- Je voelt sneller wanneer je jezelf overvraagt
- Je bewaakt je grenzen beter
- Je viert je successen eerder
- Je werkt met meer focus
Niet omdat je perfect bent, maar omdat je samenwerkt met die delen in jezelf die jou óók kunnen helpen. Aandacht voor details is er zo een.
Dit gaat niet over het resetten van je mindset. Het gaat over het aangaan van een innerlijk partnerschap met jezelf. Jezelf serieus nemen. Echt luisteren naar wat er in je leeft, in plaats van jezelf te pushen of te corrigeren.
Wanneer je jezelf vragen durft te stellen én accepteert wie je bent, kun je het eigenlijk niet verkeerd doen. Je hoeft niet perfect te zijn om te groeien. Je bent al goed zoals je bent.
Misschien hoef je jezelf niet meer af te vragen waarom je blijft schrijven.